Shqipëria, në këto 35 vitet e fundit, ka pasur momente historike kur dalja në rrugë për të protestuar fliste më fort se politika dhe kur qytetarët bashkoheshin për fatin e tyre dhe jo për parti politike. Reagimi i fortë qytetar që prodhoi ndryshimin e regjimit në dhjetorin e vitit ’90 mbetet simboli i kohës kur frika u thye përballë një sistemi të egër totalitar. Megjithatë, sot situata duket krejt ndryshe. Ndërsa partitë opozitare kanë organizuar protesta kundër qeverisë për korrupsionin dhe çështjet e maxhorancës në SPAK, duke kërkuar edhe dorëheqjen e qeverisë, pyetja mbetet e pashmangshme: kush i ka “vrarë” vërtet protestat në Shqipëri?
Gjatë debatit në studion e Top Story, Prof. Asoc. Dr. Reila Bozdo mbajti një qëndrim kritik dhe të drejtpërdrejtë, duke argumentuar se përgjegjësia kryesore për fashitjen e revoltës i takon lidershipit të opozitës. Sipas saj, “vrasja” e protestës vjen nga mungesa e veprimit konkret dhe prezencës fizike në terren. Bozdo theksoi se opozita nuk mund të pretendojë ndryshim duke qëndruar pasive apo duke u mjaftuar me denoncime televizive; ajo duhet të jetë fizikisht në shesh, në krye të turmës, për të treguar vendosmëri dhe për të mbrojtur qytetarët nga ndjenja e pasigurisë. Për Bozdon, prezenca e udhëheqësve në rrugë është i vetmi mjet që i jep besueshmëri kauzës dhe thyen apatinë që ka mbërthyer shoqërinë.
Nga ana tjetër, Alfred Lela, në cilësinë e zëdhënësit të PD-së, u përpoq të zhvendoste fokusin te presioni i regjimit, duke argumentuar se pushteti po përdor mekanizma të rafinuar të monitorimit, deri te pëlqimet në rrjetet sociale, për të mbjellë frikë te qytetarët. Kjo perspektivë u kundërshtua me tone provokuese nga analisti Adriatik Curri, i cili sugjeroi se njerëzit nuk dalin në shesh jo nga frika, por sepse nuk shohin një kauzë të vërtetë te lidershipi aktual. Sipas Currit, populli refuzon të ndjekë një opozitë që perceptohet si e shkëputur nga realiteti dhe që luan një rol të paracaktuar brenda studios, në vend që të sakrifikojë në rrugë.
Diskutimi u pasurua më tej me thirrjen emocionale të aktorit Mehdi Malkaj, i cili përmes referencave shekspiriane kërkoi që njerëzit të “vrasin frikën” dhe të mos mbeten spektatorë të fatit të tyre. Këtë mendim e plotësoi Blendi Salaj, i cili vuri theksin te vetëdija individuale dhe detyra qytetare që duhet të nisë nga prindërit dhe edukimi, duke mos e lënë revoltën vetëm në dorë të partive.
Ndërkohë, aktivisti Aulon Kalaja akuzoi shoqërinë civile se është e kompromentuar, gjë që sipas tij ka lënë qytetarët pa një mbrojtje organike jashtë politikës.
Në mbyllje të analizës, qëndrimi i Reila Bozdos mbeti pika e rëndimit të debatit: protesta “vdes” kur ka një shkëputje mes thirrjeve për revoltë dhe veprimit fizik të vetë organizatorëve. Ajo nënvizoi se pa një lidership që e vendos kauzën mbi interesin personal dhe që është i gatshëm të përballet me pushtetin në shesh, shoqëria do të vazhdojë të mbetet pasive. Për Bozdon, ringritja e dinjitetit qytetar kërkon një model të ri ku udhëheqësit politikë nuk e shohin sheshin si një opsion televiziv, por si frontin e vetëm ku fitohet legjitimiteti për të kërkuar ndryshim.
Emisionin e plotë mund ta ndiqni në link.
