Dy vëzhgues të Komitetit Shqiptar të Helsinkit zhvilluan një monitorim në Komisariatin e Policisë nr.1 (dt.23 Korrik) dhe Bllokun e Sigurisë “Mine Peza” (ditën e sotshme), mbi respektimin e procedurave të ndjekura nga Policia e Shtetit ndaj protestuesve dhe aktivistëve të shoqëruar dhe arrestuar në ambientet e këtyre institucioneve, gjatë dhe pas protestës së zhvilluar para Kuvendit ditën e djeshme (23 Korrik 2026).

Shqetësimit tim, tërësisht qytetar, mbi dhunën, proporcionalitetin e saj, dhe disa veprime të mëpasme të policisë, ju i ishit përgjigjur duke e quajtur këtë “një përpjekje për të realitivizuar dhunën, për të fajësuar viktimën (që në këtë rast është policia) dhe për të përhapur një tymnajë “terrori”. Padyshim që nuk munguan edhe komentuesit tuaj që më akuzonin se paguhesha nga Berisha dhe agjentura të huaja për të diskredituar Policinë e Shtetit.

Kërkesa “Shqipëria nuk shitet” keqinterpretohet kur paraqitet si refuzim i çdo investimi. Interpretimi i saj i saktë është procedural: çdo tjetërsim i së përbashkëtës duhet bërë në dritë të diellit – me çmim të përcaktuar nga konkurrenca, me leje të botuara, dhe me përfitues të identifikueshëm. Këto nuk janë kërkesa të tepruara. Janë kushte minimale që i lejojnë shqiptarët të gjykojnë nëse qeveria po vepron si administruese e pasurisë së tyre apo si ndërmjetëse e saj. Një bregdet që u përket të gjithëve nuk mund t’i kalojë një adrese ku askush nuk njeh asnjë kompani. Derisa çmimi, procedura dhe identiteti i përfituesit të bëhen publikë, supozimi i arsyeshëm nuk është keqbesimi por dyshimi i informuar. Dhe dyshimi i informuar, i shprehur paqësisht, është përkufizimi mirëfilltë i qytetarisë. Këtë shqiptarët po e tregojnë në shesh.

Protestat zakonisht maten me atë që rrëzojnë. Kjo protestë mund të matet edhe me atë që ndërtoi. Ajo po hedh bazat e një kulture të re qytetare, dhe po ngulit idenë se njerëzit nuk janë thjesht spektatorë të vendimeve që merren për ta, por aktorë që mund t’i kundërshtojnë ato në mënyrë të organizuar. Protesta i dha fund rolit pasiv të qytetarit përballë ekranit të televizorit apo celularit dhe u dha të gjithëve mundësinë të besojnë se reagimi i tyre ka peshë. Mbi të gjitha, krijoi një pikë pa kthim. Që tani e tutje, çdo vendimmarrje e rëndësishme do të duhet të llogarisë edhe reagimin qytetar.

Qytetarë të ndryshëm, shumica pjesëmarrës në protestën maratonë prej fundit të muajit Maj kanë përdorur platformën Integrity Desk Albania, për të paraqitur ankesat e tyre në lidhje me indicentet e ndodhura në më shumë se 45 ditë protestë të përditshme (madje në disa ditë të veçanta edhe dy tubime brenda ditës).

Dy vëzhgues të Komitetit Shqiptar të Helsinkit zhvilluan një monitorim në Komisariatin e Policisë nr.1 (dt.23 Korrik) dhe Bllokun e Sigurisë “Mine Peza” (ditën e sotshme), mbi respektimin e procedurave të ndjekura nga Policia e Shtetit ndaj protestuesve dhe aktivistëve të shoqëruar dhe arrestuar në ambientet e këtyre institucioneve, gjatë dhe pas protestës së zhvilluar para Kuvendit ditën e djeshme (23 Korrik 2026).

Shqetësimit tim, tërësisht qytetar, mbi dhunën, proporcionalitetin e saj, dhe disa veprime të mëpasme të policisë, ju i ishit përgjigjur duke e quajtur këtë “një përpjekje për të realitivizuar dhunën, për të fajësuar viktimën (që në këtë rast është policia) dhe për të përhapur një tymnajë “terrori”. Padyshim që nuk munguan edhe komentuesit tuaj që më akuzonin se paguhesha nga Berisha dhe agjentura të huaja për të diskredituar Policinë e Shtetit.

Kërkesa “Shqipëria nuk shitet” keqinterpretohet kur paraqitet si refuzim i çdo investimi. Interpretimi i saj i saktë është procedural: çdo tjetërsim i së përbashkëtës duhet bërë në dritë të diellit – me çmim të përcaktuar nga konkurrenca, me leje të botuara, dhe me përfitues të identifikueshëm. Këto nuk janë kërkesa të tepruara. Janë kushte minimale që i lejojnë shqiptarët të gjykojnë nëse qeveria po vepron si administruese e pasurisë së tyre apo si ndërmjetëse e saj. Një bregdet që u përket të gjithëve nuk mund t’i kalojë një adrese ku askush nuk njeh asnjë kompani. Derisa çmimi, procedura dhe identiteti i përfituesit të bëhen publikë, supozimi i arsyeshëm nuk është keqbesimi por dyshimi i informuar. Dhe dyshimi i informuar, i shprehur paqësisht, është përkufizimi mirëfilltë i qytetarisë. Këtë shqiptarët po e tregojnë në shesh.

Protestat zakonisht maten me atë që rrëzojnë. Kjo protestë mund të matet edhe me atë që ndërtoi. Ajo po hedh bazat e një kulture të re qytetare, dhe po ngulit idenë se njerëzit nuk janë thjesht spektatorë të vendimeve që merren për ta, por aktorë që mund t’i kundërshtojnë ato në mënyrë të organizuar. Protesta i dha fund rolit pasiv të qytetarit përballë ekranit të televizorit apo celularit dhe u dha të gjithëve mundësinë të besojnë se reagimi i tyre ka peshë. Mbi të gjitha, krijoi një pikë pa kthim. Që tani e tutje, çdo vendimmarrje e rëndësishme do të duhet të llogarisë edhe reagimin qytetar.

Qytetarë të ndryshëm, shumica pjesëmarrës në protestën maratonë prej fundit të muajit Maj kanë përdorur platformën Integrity Desk Albania, për të paraqitur ankesat e tyre në lidhje me indicentet e ndodhura në më shumë se 45 ditë protestë të përditshme (madje në disa ditë të veçanta edhe dy tubime brenda ditës).

Dy vëzhgues të Komitetit Shqiptar të Helsinkit zhvilluan një monitorim në Komisariatin e Policisë nr.1 (dt.23 Korrik) dhe Bllokun e Sigurisë “Mine Peza” (ditën e sotshme), mbi respektimin e procedurave të ndjekura nga Policia e Shtetit ndaj protestuesve dhe aktivistëve të shoqëruar dhe arrestuar në ambientet e këtyre institucioneve, gjatë dhe pas protestës së zhvilluar para Kuvendit ditën e djeshme (23 Korrik 2026).

Shqetësimit tim, tërësisht qytetar, mbi dhunën, proporcionalitetin e saj, dhe disa veprime të mëpasme të policisë, ju i ishit përgjigjur duke e quajtur këtë “një përpjekje për të realitivizuar dhunën, për të fajësuar viktimën (që në këtë rast është policia) dhe për të përhapur një tymnajë “terrori”. Padyshim që nuk munguan edhe komentuesit tuaj që më akuzonin se paguhesha nga Berisha dhe agjentura të huaja për të diskredituar Policinë e Shtetit.

Kërkesa “Shqipëria nuk shitet” keqinterpretohet kur paraqitet si refuzim i çdo investimi. Interpretimi i saj i saktë është procedural: çdo tjetërsim i së përbashkëtës duhet bërë në dritë të diellit – me çmim të përcaktuar nga konkurrenca, me leje të botuara, dhe me përfitues të identifikueshëm. Këto nuk janë kërkesa të tepruara. Janë kushte minimale që i lejojnë shqiptarët të gjykojnë nëse qeveria po vepron si administruese e pasurisë së tyre apo si ndërmjetëse e saj. Një bregdet që u përket të gjithëve nuk mund t’i kalojë një adrese ku askush nuk njeh asnjë kompani. Derisa çmimi, procedura dhe identiteti i përfituesit të bëhen publikë, supozimi i arsyeshëm nuk është keqbesimi por dyshimi i informuar. Dhe dyshimi i informuar, i shprehur paqësisht, është përkufizimi mirëfilltë i qytetarisë. Këtë shqiptarët po e tregojnë në shesh.

Protestat zakonisht maten me atë që rrëzojnë. Kjo protestë mund të matet edhe me atë që ndërtoi. Ajo po hedh bazat e një kulture të re qytetare, dhe po ngulit idenë se njerëzit nuk janë thjesht spektatorë të vendimeve që merren për ta, por aktorë që mund t’i kundërshtojnë ato në mënyrë të organizuar. Protesta i dha fund rolit pasiv të qytetarit përballë ekranit të televizorit apo celularit dhe u dha të gjithëve mundësinë të besojnë se reagimi i tyre ka peshë. Mbi të gjitha, krijoi një pikë pa kthim. Që tani e tutje, çdo vendimmarrje e rëndësishme do të duhet të llogarisë edhe reagimin qytetar.

Qytetarë të ndryshëm, shumica pjesëmarrës në protestën maratonë prej fundit të muajit Maj kanë përdorur platformën Integrity Desk Albania, për të paraqitur ankesat e tyre në lidhje me indicentet e ndodhura në më shumë se 45 ditë protestë të përditshme (madje në disa ditë të veçanta edhe dy tubime brenda ditës).

Dy vëzhgues të Komitetit Shqiptar të Helsinkit zhvilluan një monitorim në Komisariatin e Policisë nr.1 (dt.23 Korrik) dhe Bllokun e Sigurisë “Mine Peza” (ditën e sotshme), mbi respektimin e procedurave të ndjekura nga Policia e Shtetit ndaj protestuesve dhe aktivistëve të shoqëruar dhe arrestuar në ambientet e këtyre institucioneve, gjatë dhe pas protestës së zhvilluar para Kuvendit ditën e djeshme (23 Korrik 2026).

Shqetësimit tim, tërësisht qytetar, mbi dhunën, proporcionalitetin e saj, dhe disa veprime të mëpasme të policisë, ju i ishit përgjigjur duke e quajtur këtë “një përpjekje për të realitivizuar dhunën, për të fajësuar viktimën (që në këtë rast është policia) dhe për të përhapur një tymnajë “terrori”. Padyshim që nuk munguan edhe komentuesit tuaj që më akuzonin se paguhesha nga Berisha dhe agjentura të huaja për të diskredituar Policinë e Shtetit.

Kërkesa “Shqipëria nuk shitet” keqinterpretohet kur paraqitet si refuzim i çdo investimi. Interpretimi i saj i saktë është procedural: çdo tjetërsim i së përbashkëtës duhet bërë në dritë të diellit – me çmim të përcaktuar nga konkurrenca, me leje të botuara, dhe me përfitues të identifikueshëm. Këto nuk janë kërkesa të tepruara. Janë kushte minimale që i lejojnë shqiptarët të gjykojnë nëse qeveria po vepron si administruese e pasurisë së tyre apo si ndërmjetëse e saj. Një bregdet që u përket të gjithëve nuk mund t’i kalojë një adrese ku askush nuk njeh asnjë kompani. Derisa çmimi, procedura dhe identiteti i përfituesit të bëhen publikë, supozimi i arsyeshëm nuk është keqbesimi por dyshimi i informuar. Dhe dyshimi i informuar, i shprehur paqësisht, është përkufizimi mirëfilltë i qytetarisë. Këtë shqiptarët po e tregojnë në shesh.

Protestat zakonisht maten me atë që rrëzojnë. Kjo protestë mund të matet edhe me atë që ndërtoi. Ajo po hedh bazat e një kulture të re qytetare, dhe po ngulit idenë se njerëzit nuk janë thjesht spektatorë të vendimeve që merren për ta, por aktorë që mund t’i kundërshtojnë ato në mënyrë të organizuar. Protesta i dha fund rolit pasiv të qytetarit përballë ekranit të televizorit apo celularit dhe u dha të gjithëve mundësinë të besojnë se reagimi i tyre ka peshë. Mbi të gjitha, krijoi një pikë pa kthim. Që tani e tutje, çdo vendimmarrje e rëndësishme do të duhet të llogarisë edhe reagimin qytetar.

Qytetarë të ndryshëm, shumica pjesëmarrës në protestën maratonë prej fundit të muajit Maj kanë përdorur platformën Integrity Desk Albania, për të paraqitur ankesat e tyre në lidhje me indicentet e ndodhura në më shumë se 45 ditë protestë të përditshme (madje në disa ditë të veçanta edhe dy tubime brenda ditës).

Dy vëzhgues të Komitetit Shqiptar të Helsinkit zhvilluan një monitorim në Komisariatin e Policisë nr.1 (dt.23 Korrik) dhe Bllokun e Sigurisë “Mine Peza” (ditën e sotshme), mbi respektimin e procedurave të ndjekura nga Policia e Shtetit ndaj protestuesve dhe aktivistëve të shoqëruar dhe arrestuar në ambientet e këtyre institucioneve, gjatë dhe pas protestës së zhvilluar para Kuvendit ditën e djeshme (23 Korrik 2026).

Shqetësimit tim, tërësisht qytetar, mbi dhunën, proporcionalitetin e saj, dhe disa veprime të mëpasme të policisë, ju i ishit përgjigjur duke e quajtur këtë “një përpjekje për të realitivizuar dhunën, për të fajësuar viktimën (që në këtë rast është policia) dhe për të përhapur një tymnajë “terrori”. Padyshim që nuk munguan edhe komentuesit tuaj që më akuzonin se paguhesha nga Berisha dhe agjentura të huaja për të diskredituar Policinë e Shtetit.

Kërkesa “Shqipëria nuk shitet” keqinterpretohet kur paraqitet si refuzim i çdo investimi. Interpretimi i saj i saktë është procedural: çdo tjetërsim i së përbashkëtës duhet bërë në dritë të diellit – me çmim të përcaktuar nga konkurrenca, me leje të botuara, dhe me përfitues të identifikueshëm. Këto nuk janë kërkesa të tepruara. Janë kushte minimale që i lejojnë shqiptarët të gjykojnë nëse qeveria po vepron si administruese e pasurisë së tyre apo si ndërmjetëse e saj. Një bregdet që u përket të gjithëve nuk mund t’i kalojë një adrese ku askush nuk njeh asnjë kompani. Derisa çmimi, procedura dhe identiteti i përfituesit të bëhen publikë, supozimi i arsyeshëm nuk është keqbesimi por dyshimi i informuar. Dhe dyshimi i informuar, i shprehur paqësisht, është përkufizimi mirëfilltë i qytetarisë. Këtë shqiptarët po e tregojnë në shesh.

Protestat zakonisht maten me atë që rrëzojnë. Kjo protestë mund të matet edhe me atë që ndërtoi. Ajo po hedh bazat e një kulture të re qytetare, dhe po ngulit idenë se njerëzit nuk janë thjesht spektatorë të vendimeve që merren për ta, por aktorë që mund t’i kundërshtojnë ato në mënyrë të organizuar. Protesta i dha fund rolit pasiv të qytetarit përballë ekranit të televizorit apo celularit dhe u dha të gjithëve mundësinë të besojnë se reagimi i tyre ka peshë. Mbi të gjitha, krijoi një pikë pa kthim. Që tani e tutje, çdo vendimmarrje e rëndësishme do të duhet të llogarisë edhe reagimin qytetar.

Qytetarë të ndryshëm, shumica pjesëmarrës në protestën maratonë prej fundit të muajit Maj kanë përdorur platformën Integrity Desk Albania, për të paraqitur ankesat e tyre në lidhje me indicentet e ndodhura në më shumë se 45 ditë protestë të përditshme (madje në disa ditë të veçanta edhe dy tubime brenda ditës).

Dy vëzhgues të Komitetit Shqiptar të Helsinkit zhvilluan një monitorim në Komisariatin e Policisë nr.1 (dt.23 Korrik) dhe Bllokun e Sigurisë “Mine Peza” (ditën e sotshme), mbi respektimin e procedurave të ndjekura nga Policia e Shtetit ndaj protestuesve dhe aktivistëve të shoqëruar dhe arrestuar në ambientet e këtyre institucioneve, gjatë dhe pas protestës së zhvilluar para Kuvendit ditën e djeshme (23 Korrik 2026).

Shqetësimit tim, tërësisht qytetar, mbi dhunën, proporcionalitetin e saj, dhe disa veprime të mëpasme të policisë, ju i ishit përgjigjur duke e quajtur këtë “një përpjekje për të realitivizuar dhunën, për të fajësuar viktimën (që në këtë rast është policia) dhe për të përhapur një tymnajë “terrori”. Padyshim që nuk munguan edhe komentuesit tuaj që më akuzonin se paguhesha nga Berisha dhe agjentura të huaja për të diskredituar Policinë e Shtetit.

Kërkesa “Shqipëria nuk shitet” keqinterpretohet kur paraqitet si refuzim i çdo investimi. Interpretimi i saj i saktë është procedural: çdo tjetërsim i së përbashkëtës duhet bërë në dritë të diellit – me çmim të përcaktuar nga konkurrenca, me leje të botuara, dhe me përfitues të identifikueshëm. Këto nuk janë kërkesa të tepruara. Janë kushte minimale që i lejojnë shqiptarët të gjykojnë nëse qeveria po vepron si administruese e pasurisë së tyre apo si ndërmjetëse e saj. Një bregdet që u përket të gjithëve nuk mund t’i kalojë një adrese ku askush nuk njeh asnjë kompani. Derisa çmimi, procedura dhe identiteti i përfituesit të bëhen publikë, supozimi i arsyeshëm nuk është keqbesimi por dyshimi i informuar. Dhe dyshimi i informuar, i shprehur paqësisht, është përkufizimi mirëfilltë i qytetarisë. Këtë shqiptarët po e tregojnë në shesh.

Protestat zakonisht maten me atë që rrëzojnë. Kjo protestë mund të matet edhe me atë që ndërtoi. Ajo po hedh bazat e një kulture të re qytetare, dhe po ngulit idenë se njerëzit nuk janë thjesht spektatorë të vendimeve që merren për ta, por aktorë që mund t’i kundërshtojnë ato në mënyrë të organizuar. Protesta i dha fund rolit pasiv të qytetarit përballë ekranit të televizorit apo celularit dhe u dha të gjithëve mundësinë të besojnë se reagimi i tyre ka peshë. Mbi të gjitha, krijoi një pikë pa kthim. Që tani e tutje, çdo vendimmarrje e rëndësishme do të duhet të llogarisë edhe reagimin qytetar.

Qytetarë të ndryshëm, shumica pjesëmarrës në protestën maratonë prej fundit të muajit Maj kanë përdorur platformën Integrity Desk Albania, për të paraqitur ankesat e tyre në lidhje me indicentet e ndodhura në më shumë se 45 ditë protestë të përditshme (madje në disa ditë të veçanta edhe dy tubime brenda ditës).

Dy vëzhgues të Komitetit Shqiptar të Helsinkit zhvilluan një monitorim në Komisariatin e Policisë nr.1 (dt.23 Korrik) dhe Bllokun e Sigurisë “Mine Peza” (ditën e sotshme), mbi respektimin e procedurave të ndjekura nga Policia e Shtetit ndaj protestuesve dhe aktivistëve të shoqëruar dhe arrestuar në ambientet e këtyre institucioneve, gjatë dhe pas protestës së zhvilluar para Kuvendit ditën e djeshme (23 Korrik 2026).

Shqetësimit tim, tërësisht qytetar, mbi dhunën, proporcionalitetin e saj, dhe disa veprime të mëpasme të policisë, ju i ishit përgjigjur duke e quajtur këtë “një përpjekje për të realitivizuar dhunën, për të fajësuar viktimën (që në këtë rast është policia) dhe për të përhapur një tymnajë “terrori”. Padyshim që nuk munguan edhe komentuesit tuaj që më akuzonin se paguhesha nga Berisha dhe agjentura të huaja për të diskredituar Policinë e Shtetit.

Kërkesa “Shqipëria nuk shitet” keqinterpretohet kur paraqitet si refuzim i çdo investimi. Interpretimi i saj i saktë është procedural: çdo tjetërsim i së përbashkëtës duhet bërë në dritë të diellit – me çmim të përcaktuar nga konkurrenca, me leje të botuara, dhe me përfitues të identifikueshëm. Këto nuk janë kërkesa të tepruara. Janë kushte minimale që i lejojnë shqiptarët të gjykojnë nëse qeveria po vepron si administruese e pasurisë së tyre apo si ndërmjetëse e saj. Një bregdet që u përket të gjithëve nuk mund t’i kalojë një adrese ku askush nuk njeh asnjë kompani. Derisa çmimi, procedura dhe identiteti i përfituesit të bëhen publikë, supozimi i arsyeshëm nuk është keqbesimi por dyshimi i informuar. Dhe dyshimi i informuar, i shprehur paqësisht, është përkufizimi mirëfilltë i qytetarisë. Këtë shqiptarët po e tregojnë në shesh.

Protestat zakonisht maten me atë që rrëzojnë. Kjo protestë mund të matet edhe me atë që ndërtoi. Ajo po hedh bazat e një kulture të re qytetare, dhe po ngulit idenë se njerëzit nuk janë thjesht spektatorë të vendimeve që merren për ta, por aktorë që mund t’i kundërshtojnë ato në mënyrë të organizuar. Protesta i dha fund rolit pasiv të qytetarit përballë ekranit të televizorit apo celularit dhe u dha të gjithëve mundësinë të besojnë se reagimi i tyre ka peshë. Mbi të gjitha, krijoi një pikë pa kthim. Që tani e tutje, çdo vendimmarrje e rëndësishme do të duhet të llogarisë edhe reagimin qytetar.

Qytetarë të ndryshëm, shumica pjesëmarrës në protestën maratonë prej fundit të muajit Maj kanë përdorur platformën Integrity Desk Albania, për të paraqitur ankesat e tyre në lidhje me indicentet e ndodhura në më shumë se 45 ditë protestë të përditshme (madje në disa ditë të veçanta edhe dy tubime brenda ditës).

Dy vëzhgues të Komitetit Shqiptar të Helsinkit zhvilluan një monitorim në Komisariatin e Policisë nr.1 (dt.23 Korrik) dhe Bllokun e Sigurisë “Mine Peza” (ditën e sotshme), mbi respektimin e procedurave të ndjekura nga Policia e Shtetit ndaj protestuesve dhe aktivistëve të shoqëruar dhe arrestuar në ambientet e këtyre institucioneve, gjatë dhe pas protestës së zhvilluar para Kuvendit ditën e djeshme (23 Korrik 2026).

Shqetësimit tim, tërësisht qytetar, mbi dhunën, proporcionalitetin e saj, dhe disa veprime të mëpasme të policisë, ju i ishit përgjigjur duke e quajtur këtë “një përpjekje për të realitivizuar dhunën, për të fajësuar viktimën (që në këtë rast është policia) dhe për të përhapur një tymnajë “terrori”. Padyshim që nuk munguan edhe komentuesit tuaj që më akuzonin se paguhesha nga Berisha dhe agjentura të huaja për të diskredituar Policinë e Shtetit.

Kërkesa “Shqipëria nuk shitet” keqinterpretohet kur paraqitet si refuzim i çdo investimi. Interpretimi i saj i saktë është procedural: çdo tjetërsim i së përbashkëtës duhet bërë në dritë të diellit – me çmim të përcaktuar nga konkurrenca, me leje të botuara, dhe me përfitues të identifikueshëm. Këto nuk janë kërkesa të tepruara. Janë kushte minimale që i lejojnë shqiptarët të gjykojnë nëse qeveria po vepron si administruese e pasurisë së tyre apo si ndërmjetëse e saj. Një bregdet që u përket të gjithëve nuk mund t’i kalojë një adrese ku askush nuk njeh asnjë kompani. Derisa çmimi, procedura dhe identiteti i përfituesit të bëhen publikë, supozimi i arsyeshëm nuk është keqbesimi por dyshimi i informuar. Dhe dyshimi i informuar, i shprehur paqësisht, është përkufizimi mirëfilltë i qytetarisë. Këtë shqiptarët po e tregojnë në shesh.

Protestat zakonisht maten me atë që rrëzojnë. Kjo protestë mund të matet edhe me atë që ndërtoi. Ajo po hedh bazat e një kulture të re qytetare, dhe po ngulit idenë se njerëzit nuk janë thjesht spektatorë të vendimeve që merren për ta, por aktorë që mund t’i kundërshtojnë ato në mënyrë të organizuar. Protesta i dha fund rolit pasiv të qytetarit përballë ekranit të televizorit apo celularit dhe u dha të gjithëve mundësinë të besojnë se reagimi i tyre ka peshë. Mbi të gjitha, krijoi një pikë pa kthim. Që tani e tutje, çdo vendimmarrje e rëndësishme do të duhet të llogarisë edhe reagimin qytetar.

Qytetarë të ndryshëm, shumica pjesëmarrës në protestën maratonë prej fundit të muajit Maj kanë përdorur platformën Integrity Desk Albania, për të paraqitur ankesat e tyre në lidhje me indicentet e ndodhura në më shumë se 45 ditë protestë të përditshme (madje në disa ditë të veçanta edhe dy tubime brenda ditës).

Dy vëzhgues të Komitetit Shqiptar të Helsinkit zhvilluan një monitorim në Komisariatin e Policisë nr.1 (dt.23 Korrik) dhe Bllokun e Sigurisë “Mine Peza” (ditën e sotshme), mbi respektimin e procedurave të ndjekura nga Policia e Shtetit ndaj protestuesve dhe aktivistëve të shoqëruar dhe arrestuar në ambientet e këtyre institucioneve, gjatë dhe pas protestës së zhvilluar para Kuvendit ditën e djeshme (23 Korrik 2026).

Shqetësimit tim, tërësisht qytetar, mbi dhunën, proporcionalitetin e saj, dhe disa veprime të mëpasme të policisë, ju i ishit përgjigjur duke e quajtur këtë “një përpjekje për të realitivizuar dhunën, për të fajësuar viktimën (që në këtë rast është policia) dhe për të përhapur një tymnajë “terrori”. Padyshim që nuk munguan edhe komentuesit tuaj që më akuzonin se paguhesha nga Berisha dhe agjentura të huaja për të diskredituar Policinë e Shtetit.

Kërkesa “Shqipëria nuk shitet” keqinterpretohet kur paraqitet si refuzim i çdo investimi. Interpretimi i saj i saktë është procedural: çdo tjetërsim i së përbashkëtës duhet bërë në dritë të diellit – me çmim të përcaktuar nga konkurrenca, me leje të botuara, dhe me përfitues të identifikueshëm. Këto nuk janë kërkesa të tepruara. Janë kushte minimale që i lejojnë shqiptarët të gjykojnë nëse qeveria po vepron si administruese e pasurisë së tyre apo si ndërmjetëse e saj. Një bregdet që u përket të gjithëve nuk mund t’i kalojë një adrese ku askush nuk njeh asnjë kompani. Derisa çmimi, procedura dhe identiteti i përfituesit të bëhen publikë, supozimi i arsyeshëm nuk është keqbesimi por dyshimi i informuar. Dhe dyshimi i informuar, i shprehur paqësisht, është përkufizimi mirëfilltë i qytetarisë. Këtë shqiptarët po e tregojnë në shesh.

Protestat zakonisht maten me atë që rrëzojnë. Kjo protestë mund të matet edhe me atë që ndërtoi. Ajo po hedh bazat e një kulture të re qytetare, dhe po ngulit idenë se njerëzit nuk janë thjesht spektatorë të vendimeve që merren për ta, por aktorë që mund t’i kundërshtojnë ato në mënyrë të organizuar. Protesta i dha fund rolit pasiv të qytetarit përballë ekranit të televizorit apo celularit dhe u dha të gjithëve mundësinë të besojnë se reagimi i tyre ka peshë. Mbi të gjitha, krijoi një pikë pa kthim. Që tani e tutje, çdo vendimmarrje e rëndësishme do të duhet të llogarisë edhe reagimin qytetar.

Qytetarë të ndryshëm, shumica pjesëmarrës në protestën maratonë prej fundit të muajit Maj kanë përdorur platformën Integrity Desk Albania, për të paraqitur ankesat e tyre në lidhje me indicentet e ndodhura në më shumë se 45 ditë protestë të përditshme (madje në disa ditë të veçanta edhe dy tubime brenda ditës).