Kërkimi për rininë e përjetshme shpesh i ka orientuar njerëzit drejt zgjidhjeve mjekësore apo ndryshimeve drastike në stilin e jetesës. Megjithatë, një zbulim i fundit sugjeron se një nga mburojat më efikase kundër plakjes njohëse mund të jetë diçka krejtësisht e paprekshme siç është përvetësimi i gjuhëve të huaja. Me kalimin e viteve, rrjetet e komunikimit mes miliarda qelizave nervore në trurin tonë nisin të dobësohen, duke sjellë rënie të kujtesës dhe ngadalësim të shpejtësisë së mendimit. Por, aftësia për të komunikuar në dy ose më shumë gjuhë duket se e ngadalëson ndjeshëm këtë proces të pashmangshëm natyror.
Një studim i paraqitur së fundmi në konferencën e Federatës së Shoqërive Evropiane të Neuroshkencës në Barcelonë, dhe i raportuar nga The Guardian, ka ofruar të dhëna sasiore mjaft domethënëse për këtë fenomen. Sipas gjetjeve, truri i individëve që flasin dy gjuhë shfaqet rreth gjashtë vjet më i ri se ai i bashkëmoshatarëve të tyre një-gjuhësh. Ky avantazh biologjik rritet në mënyrë progresive me shtimin e fjalorëve të rinj. Folësit e tri gjuhëve gëzojnë një tru shtatë vjet më të ri nga ana neurologjike, ndërsa ata që zotërojnë katër gjuhë mund të shfaqin një strukturë lidhjesh cerebrale deri në trembëdhjetë vjet më të re.
Këto përfundime nuk bazohen në vëzhgime sipërfaqësore, por në matje të thella të aktivitetit cerebral. Ekipi kërkimor nga institucione të ndryshme në Spanjë, Kili, Argjentinë dhe Irlandë përdori teknika të avancuara të magnetoencefalografisë të kombinuara me inteligjencën artificiale për të analizuar modelet e lidhjeve nervore të qindra individëve. Dr. Lucia Amoruso nga Qendra Baske për Njohjen, Trurin dhe Gjuhën theksoi se ky përfitim nuk funksionon thjesht si një çelës që ndizet ose fiket. Efekti mbrojtës varet nga një gradient i qartë që përfshin nivelin e thellësisë së zotërimit të gjuhës dhe kohëzgjatjen e përvojës shumëgjuhëshe, duke konfirmuar se mësimi i thelluar që në moshë të hershme ofron mburojën më të fortë.
Ky entuziazëm shkencor kërkon gjithsesi një lexim të kujdesshëm dhe analitik. Teksa lidhja mes shumëgjuhësisë dhe rinisë së trurit është thelbësore, shkaku i drejtpërdrejtë mbetet i ndërlikuar për t’u izoluar plotësisht nga variablat e tjerë të jetës. Ekspertë të tjerë të fushës, si Profesorja Eef Hogervorst nga Universiteti Loughborough, tërheqin vëmendjen te faktorët e fshehtë shoqërues. Ekziston një mundësi reale që individët poliglotë të kenë gjithashtu një qasje më aktive ndaj të mësuarit gjatë gjithë jetës, të angazhohen në lexime më të shpeshta, të luajnë instrumente muzikore apo të gëzojnë kushte më të favorshme sociale që mbrojnë në tërësi shëndetin e tyre mendor.
Pavarësisht këtyre nuancave interpretuese, ky zbulim e zhvendos rrënjësisht bisedën mbi edukimin. Të mësuarit e një gjuhe tjetër kalon nga një mjet i pastër pragmatik për tu integruar në tregun global të punës, në një domosdoshmëri afatgjatë për shëndetin publik. Ai sugjeron se institucionet arsimore dhe politikat shtetërore nuk po formojnë thjesht qytetarë më të komunikueshëm, por po ndërtojnë një arkitekturë njohëse rezistente për dekadat e fundit të jetës njerëzore. Kështu, përpjekja e përditshme për të përvetësuar një gramatikë të re apo një fjalor të huaj kthehet në një nga investimet më natyrale dhe më efikase kundër degradimit të pashmangshëm mendor.
