Isha fëmijë kur nga pëshpërimat e familjarëve dhe ecejaket e farefisit mora vesh se në Sheshin Skënderbej diçka e pabesueshme, por e vërtetë kishte ndodhur. Më vonë kuptova se diçkaja e jashtëzakonshme që deri atë ditë nuk mund as të ëndërrohej, ishte një fakt kokëfortë, një realitet i prekshëm, një "herezi" që askujt nuk i lejohej ta shihte as në ëndërr: ishte një protestë spontane dhe e heshtur e qytetarëve të Tiranës kundër regjimit diktatorial të asaj kohe.

Komiteti Shqiptar i Helsinkit (KShH) ka publikuar gjetjet e monitorimit mbi incidentet e rënda të ndodhura gjatë protestës paqësore të banorëve të Zvërnecit më 30 maj 2026. Përmes këtij raporti, KShH ngre alarmin për përshkallëzimin e situatës si pasojë e ndërhyrjes së dhunshme dhe të paligjshme të personave civilë të paautorizuar, të cilët ushtruan forcë dhe privuan nga liria një protestues në prani të Policisë së Shtetit.

Problemi i Zvërnecit nuk duhet të trajtohet si Revolucioni Anglez, ku punëtorët shkatërronin makineritë nga frika e ndryshimit. Për këto zona, debati i vërtetë nuk është “ndërtim apo jo ndërtim”, por “çfarë lloj zhvillimi duam”. Deri më sot ka munguar transparenca dhe kjo ka ushqyer mosbesimin e publikut.

Zvërneci ishte shkëndija që ndezi barutin. Por baruti ishte mbledhur e tharë me kohë. Baruti është zemërimi qytetar. Zemërim për problemin e pronave dhe babëzinë shkatërruese mbi mjedisin. Por, më shumë se kaq, ai kundërshton babëzinë e pushtetit, arrogancën e qeverisjes, arrogancën e të fortit që merr forcë nga pushteti.

Protesta në Zvërnec ishte një test për median. Jo për qeverinë, jo për opozitën, por për vetë median. Dhe rezultati ishte zhgënjyes. Shumica e televizioneve dhe portaleve nuk gjetën hapësirë për të raportuar protestën. Megjithatë, gjetën kohë dhe hapësirë për të transmetuar të plotë reagimin e Kryeministrit dhe, më herët, atë të Policisë. Protesta mungonte, por komentet për të ishin aty. Pak a shumë si të raportosh rezultatin e një ndeshjeje që nuk e ke transmetuar kurrë.

Isha fëmijë kur nga pëshpërimat e familjarëve dhe ecejaket e farefisit mora vesh se në Sheshin Skënderbej diçka e pabesueshme, por e vërtetë kishte ndodhur. Më vonë kuptova se diçkaja e jashtëzakonshme që deri atë ditë nuk mund as të ëndërrohej, ishte një fakt kokëfortë, një realitet i prekshëm, një "herezi" që askujt nuk i lejohej ta shihte as në ëndërr: ishte një protestë spontane dhe e heshtur e qytetarëve të Tiranës kundër regjimit diktatorial të asaj kohe.

Komiteti Shqiptar i Helsinkit (KShH) ka publikuar gjetjet e monitorimit mbi incidentet e rënda të ndodhura gjatë protestës paqësore të banorëve të Zvërnecit më 30 maj 2026. Përmes këtij raporti, KShH ngre alarmin për përshkallëzimin e situatës si pasojë e ndërhyrjes së dhunshme dhe të paligjshme të personave civilë të paautorizuar, të cilët ushtruan forcë dhe privuan nga liria një protestues në prani të Policisë së Shtetit.

Problemi i Zvërnecit nuk duhet të trajtohet si Revolucioni Anglez, ku punëtorët shkatërronin makineritë nga frika e ndryshimit. Për këto zona, debati i vërtetë nuk është “ndërtim apo jo ndërtim”, por “çfarë lloj zhvillimi duam”. Deri më sot ka munguar transparenca dhe kjo ka ushqyer mosbesimin e publikut.

Zvërneci ishte shkëndija që ndezi barutin. Por baruti ishte mbledhur e tharë me kohë. Baruti është zemërimi qytetar. Zemërim për problemin e pronave dhe babëzinë shkatërruese mbi mjedisin. Por, më shumë se kaq, ai kundërshton babëzinë e pushtetit, arrogancën e qeverisjes, arrogancën e të fortit që merr forcë nga pushteti.

Protesta në Zvërnec ishte një test për median. Jo për qeverinë, jo për opozitën, por për vetë median. Dhe rezultati ishte zhgënjyes. Shumica e televizioneve dhe portaleve nuk gjetën hapësirë për të raportuar protestën. Megjithatë, gjetën kohë dhe hapësirë për të transmetuar të plotë reagimin e Kryeministrit dhe, më herët, atë të Policisë. Protesta mungonte, por komentet për të ishin aty. Pak a shumë si të raportosh rezultatin e një ndeshjeje që nuk e ke transmetuar kurrë.

Isha fëmijë kur nga pëshpërimat e familjarëve dhe ecejaket e farefisit mora vesh se në Sheshin Skënderbej diçka e pabesueshme, por e vërtetë kishte ndodhur. Më vonë kuptova se diçkaja e jashtëzakonshme që deri atë ditë nuk mund as të ëndërrohej, ishte një fakt kokëfortë, një realitet i prekshëm, një "herezi" që askujt nuk i lejohej ta shihte as në ëndërr: ishte një protestë spontane dhe e heshtur e qytetarëve të Tiranës kundër regjimit diktatorial të asaj kohe.

Komiteti Shqiptar i Helsinkit (KShH) ka publikuar gjetjet e monitorimit mbi incidentet e rënda të ndodhura gjatë protestës paqësore të banorëve të Zvërnecit më 30 maj 2026. Përmes këtij raporti, KShH ngre alarmin për përshkallëzimin e situatës si pasojë e ndërhyrjes së dhunshme dhe të paligjshme të personave civilë të paautorizuar, të cilët ushtruan forcë dhe privuan nga liria një protestues në prani të Policisë së Shtetit.

Problemi i Zvërnecit nuk duhet të trajtohet si Revolucioni Anglez, ku punëtorët shkatërronin makineritë nga frika e ndryshimit. Për këto zona, debati i vërtetë nuk është “ndërtim apo jo ndërtim”, por “çfarë lloj zhvillimi duam”. Deri më sot ka munguar transparenca dhe kjo ka ushqyer mosbesimin e publikut.

Zvërneci ishte shkëndija që ndezi barutin. Por baruti ishte mbledhur e tharë me kohë. Baruti është zemërimi qytetar. Zemërim për problemin e pronave dhe babëzinë shkatërruese mbi mjedisin. Por, më shumë se kaq, ai kundërshton babëzinë e pushtetit, arrogancën e qeverisjes, arrogancën e të fortit që merr forcë nga pushteti.

Protesta në Zvërnec ishte një test për median. Jo për qeverinë, jo për opozitën, por për vetë median. Dhe rezultati ishte zhgënjyes. Shumica e televizioneve dhe portaleve nuk gjetën hapësirë për të raportuar protestën. Megjithatë, gjetën kohë dhe hapësirë për të transmetuar të plotë reagimin e Kryeministrit dhe, më herët, atë të Policisë. Protesta mungonte, por komentet për të ishin aty. Pak a shumë si të raportosh rezultatin e një ndeshjeje që nuk e ke transmetuar kurrë.

Isha fëmijë kur nga pëshpërimat e familjarëve dhe ecejaket e farefisit mora vesh se në Sheshin Skënderbej diçka e pabesueshme, por e vërtetë kishte ndodhur. Më vonë kuptova se diçkaja e jashtëzakonshme që deri atë ditë nuk mund as të ëndërrohej, ishte një fakt kokëfortë, një realitet i prekshëm, një "herezi" që askujt nuk i lejohej ta shihte as në ëndërr: ishte një protestë spontane dhe e heshtur e qytetarëve të Tiranës kundër regjimit diktatorial të asaj kohe.

Komiteti Shqiptar i Helsinkit (KShH) ka publikuar gjetjet e monitorimit mbi incidentet e rënda të ndodhura gjatë protestës paqësore të banorëve të Zvërnecit më 30 maj 2026. Përmes këtij raporti, KShH ngre alarmin për përshkallëzimin e situatës si pasojë e ndërhyrjes së dhunshme dhe të paligjshme të personave civilë të paautorizuar, të cilët ushtruan forcë dhe privuan nga liria një protestues në prani të Policisë së Shtetit.

Problemi i Zvërnecit nuk duhet të trajtohet si Revolucioni Anglez, ku punëtorët shkatërronin makineritë nga frika e ndryshimit. Për këto zona, debati i vërtetë nuk është “ndërtim apo jo ndërtim”, por “çfarë lloj zhvillimi duam”. Deri më sot ka munguar transparenca dhe kjo ka ushqyer mosbesimin e publikut.

Zvërneci ishte shkëndija që ndezi barutin. Por baruti ishte mbledhur e tharë me kohë. Baruti është zemërimi qytetar. Zemërim për problemin e pronave dhe babëzinë shkatërruese mbi mjedisin. Por, më shumë se kaq, ai kundërshton babëzinë e pushtetit, arrogancën e qeverisjes, arrogancën e të fortit që merr forcë nga pushteti.

Protesta në Zvërnec ishte një test për median. Jo për qeverinë, jo për opozitën, por për vetë median. Dhe rezultati ishte zhgënjyes. Shumica e televizioneve dhe portaleve nuk gjetën hapësirë për të raportuar protestën. Megjithatë, gjetën kohë dhe hapësirë për të transmetuar të plotë reagimin e Kryeministrit dhe, më herët, atë të Policisë. Protesta mungonte, por komentet për të ishin aty. Pak a shumë si të raportosh rezultatin e një ndeshjeje që nuk e ke transmetuar kurrë.

Isha fëmijë kur nga pëshpërimat e familjarëve dhe ecejaket e farefisit mora vesh se në Sheshin Skënderbej diçka e pabesueshme, por e vërtetë kishte ndodhur. Më vonë kuptova se diçkaja e jashtëzakonshme që deri atë ditë nuk mund as të ëndërrohej, ishte një fakt kokëfortë, një realitet i prekshëm, një "herezi" që askujt nuk i lejohej ta shihte as në ëndërr: ishte një protestë spontane dhe e heshtur e qytetarëve të Tiranës kundër regjimit diktatorial të asaj kohe.

Komiteti Shqiptar i Helsinkit (KShH) ka publikuar gjetjet e monitorimit mbi incidentet e rënda të ndodhura gjatë protestës paqësore të banorëve të Zvërnecit më 30 maj 2026. Përmes këtij raporti, KShH ngre alarmin për përshkallëzimin e situatës si pasojë e ndërhyrjes së dhunshme dhe të paligjshme të personave civilë të paautorizuar, të cilët ushtruan forcë dhe privuan nga liria një protestues në prani të Policisë së Shtetit.

Problemi i Zvërnecit nuk duhet të trajtohet si Revolucioni Anglez, ku punëtorët shkatërronin makineritë nga frika e ndryshimit. Për këto zona, debati i vërtetë nuk është “ndërtim apo jo ndërtim”, por “çfarë lloj zhvillimi duam”. Deri më sot ka munguar transparenca dhe kjo ka ushqyer mosbesimin e publikut.

Zvërneci ishte shkëndija që ndezi barutin. Por baruti ishte mbledhur e tharë me kohë. Baruti është zemërimi qytetar. Zemërim për problemin e pronave dhe babëzinë shkatërruese mbi mjedisin. Por, më shumë se kaq, ai kundërshton babëzinë e pushtetit, arrogancën e qeverisjes, arrogancën e të fortit që merr forcë nga pushteti.

Protesta në Zvërnec ishte një test për median. Jo për qeverinë, jo për opozitën, por për vetë median. Dhe rezultati ishte zhgënjyes. Shumica e televizioneve dhe portaleve nuk gjetën hapësirë për të raportuar protestën. Megjithatë, gjetën kohë dhe hapësirë për të transmetuar të plotë reagimin e Kryeministrit dhe, më herët, atë të Policisë. Protesta mungonte, por komentet për të ishin aty. Pak a shumë si të raportosh rezultatin e një ndeshjeje që nuk e ke transmetuar kurrë.

Isha fëmijë kur nga pëshpërimat e familjarëve dhe ecejaket e farefisit mora vesh se në Sheshin Skënderbej diçka e pabesueshme, por e vërtetë kishte ndodhur. Më vonë kuptova se diçkaja e jashtëzakonshme që deri atë ditë nuk mund as të ëndërrohej, ishte një fakt kokëfortë, një realitet i prekshëm, një "herezi" që askujt nuk i lejohej ta shihte as në ëndërr: ishte një protestë spontane dhe e heshtur e qytetarëve të Tiranës kundër regjimit diktatorial të asaj kohe.

Komiteti Shqiptar i Helsinkit (KShH) ka publikuar gjetjet e monitorimit mbi incidentet e rënda të ndodhura gjatë protestës paqësore të banorëve të Zvërnecit më 30 maj 2026. Përmes këtij raporti, KShH ngre alarmin për përshkallëzimin e situatës si pasojë e ndërhyrjes së dhunshme dhe të paligjshme të personave civilë të paautorizuar, të cilët ushtruan forcë dhe privuan nga liria një protestues në prani të Policisë së Shtetit.

Problemi i Zvërnecit nuk duhet të trajtohet si Revolucioni Anglez, ku punëtorët shkatërronin makineritë nga frika e ndryshimit. Për këto zona, debati i vërtetë nuk është “ndërtim apo jo ndërtim”, por “çfarë lloj zhvillimi duam”. Deri më sot ka munguar transparenca dhe kjo ka ushqyer mosbesimin e publikut.

Zvërneci ishte shkëndija që ndezi barutin. Por baruti ishte mbledhur e tharë me kohë. Baruti është zemërimi qytetar. Zemërim për problemin e pronave dhe babëzinë shkatërruese mbi mjedisin. Por, më shumë se kaq, ai kundërshton babëzinë e pushtetit, arrogancën e qeverisjes, arrogancën e të fortit që merr forcë nga pushteti.

Protesta në Zvërnec ishte një test për median. Jo për qeverinë, jo për opozitën, por për vetë median. Dhe rezultati ishte zhgënjyes. Shumica e televizioneve dhe portaleve nuk gjetën hapësirë për të raportuar protestën. Megjithatë, gjetën kohë dhe hapësirë për të transmetuar të plotë reagimin e Kryeministrit dhe, më herët, atë të Policisë. Protesta mungonte, por komentet për të ishin aty. Pak a shumë si të raportosh rezultatin e një ndeshjeje që nuk e ke transmetuar kurrë.

Isha fëmijë kur nga pëshpërimat e familjarëve dhe ecejaket e farefisit mora vesh se në Sheshin Skënderbej diçka e pabesueshme, por e vërtetë kishte ndodhur. Më vonë kuptova se diçkaja e jashtëzakonshme që deri atë ditë nuk mund as të ëndërrohej, ishte një fakt kokëfortë, një realitet i prekshëm, një "herezi" që askujt nuk i lejohej ta shihte as në ëndërr: ishte një protestë spontane dhe e heshtur e qytetarëve të Tiranës kundër regjimit diktatorial të asaj kohe.

Komiteti Shqiptar i Helsinkit (KShH) ka publikuar gjetjet e monitorimit mbi incidentet e rënda të ndodhura gjatë protestës paqësore të banorëve të Zvërnecit më 30 maj 2026. Përmes këtij raporti, KShH ngre alarmin për përshkallëzimin e situatës si pasojë e ndërhyrjes së dhunshme dhe të paligjshme të personave civilë të paautorizuar, të cilët ushtruan forcë dhe privuan nga liria një protestues në prani të Policisë së Shtetit.

Problemi i Zvërnecit nuk duhet të trajtohet si Revolucioni Anglez, ku punëtorët shkatërronin makineritë nga frika e ndryshimit. Për këto zona, debati i vërtetë nuk është “ndërtim apo jo ndërtim”, por “çfarë lloj zhvillimi duam”. Deri më sot ka munguar transparenca dhe kjo ka ushqyer mosbesimin e publikut.

Zvërneci ishte shkëndija që ndezi barutin. Por baruti ishte mbledhur e tharë me kohë. Baruti është zemërimi qytetar. Zemërim për problemin e pronave dhe babëzinë shkatërruese mbi mjedisin. Por, më shumë se kaq, ai kundërshton babëzinë e pushtetit, arrogancën e qeverisjes, arrogancën e të fortit që merr forcë nga pushteti.

Protesta në Zvërnec ishte një test për median. Jo për qeverinë, jo për opozitën, por për vetë median. Dhe rezultati ishte zhgënjyes. Shumica e televizioneve dhe portaleve nuk gjetën hapësirë për të raportuar protestën. Megjithatë, gjetën kohë dhe hapësirë për të transmetuar të plotë reagimin e Kryeministrit dhe, më herët, atë të Policisë. Protesta mungonte, por komentet për të ishin aty. Pak a shumë si të raportosh rezultatin e një ndeshjeje që nuk e ke transmetuar kurrë.

Isha fëmijë kur nga pëshpërimat e familjarëve dhe ecejaket e farefisit mora vesh se në Sheshin Skënderbej diçka e pabesueshme, por e vërtetë kishte ndodhur. Më vonë kuptova se diçkaja e jashtëzakonshme që deri atë ditë nuk mund as të ëndërrohej, ishte një fakt kokëfortë, një realitet i prekshëm, një "herezi" që askujt nuk i lejohej ta shihte as në ëndërr: ishte një protestë spontane dhe e heshtur e qytetarëve të Tiranës kundër regjimit diktatorial të asaj kohe.

Komiteti Shqiptar i Helsinkit (KShH) ka publikuar gjetjet e monitorimit mbi incidentet e rënda të ndodhura gjatë protestës paqësore të banorëve të Zvërnecit më 30 maj 2026. Përmes këtij raporti, KShH ngre alarmin për përshkallëzimin e situatës si pasojë e ndërhyrjes së dhunshme dhe të paligjshme të personave civilë të paautorizuar, të cilët ushtruan forcë dhe privuan nga liria një protestues në prani të Policisë së Shtetit.

Problemi i Zvërnecit nuk duhet të trajtohet si Revolucioni Anglez, ku punëtorët shkatërronin makineritë nga frika e ndryshimit. Për këto zona, debati i vërtetë nuk është “ndërtim apo jo ndërtim”, por “çfarë lloj zhvillimi duam”. Deri më sot ka munguar transparenca dhe kjo ka ushqyer mosbesimin e publikut.

Zvërneci ishte shkëndija që ndezi barutin. Por baruti ishte mbledhur e tharë me kohë. Baruti është zemërimi qytetar. Zemërim për problemin e pronave dhe babëzinë shkatërruese mbi mjedisin. Por, më shumë se kaq, ai kundërshton babëzinë e pushtetit, arrogancën e qeverisjes, arrogancën e të fortit që merr forcë nga pushteti.

Protesta në Zvërnec ishte një test për median. Jo për qeverinë, jo për opozitën, por për vetë median. Dhe rezultati ishte zhgënjyes. Shumica e televizioneve dhe portaleve nuk gjetën hapësirë për të raportuar protestën. Megjithatë, gjetën kohë dhe hapësirë për të transmetuar të plotë reagimin e Kryeministrit dhe, më herët, atë të Policisë. Protesta mungonte, por komentet për të ishin aty. Pak a shumë si të raportosh rezultatin e një ndeshjeje që nuk e ke transmetuar kurrë.

Isha fëmijë kur nga pëshpërimat e familjarëve dhe ecejaket e farefisit mora vesh se në Sheshin Skënderbej diçka e pabesueshme, por e vërtetë kishte ndodhur. Më vonë kuptova se diçkaja e jashtëzakonshme që deri atë ditë nuk mund as të ëndërrohej, ishte një fakt kokëfortë, një realitet i prekshëm, një "herezi" që askujt nuk i lejohej ta shihte as në ëndërr: ishte një protestë spontane dhe e heshtur e qytetarëve të Tiranës kundër regjimit diktatorial të asaj kohe.

Komiteti Shqiptar i Helsinkit (KShH) ka publikuar gjetjet e monitorimit mbi incidentet e rënda të ndodhura gjatë protestës paqësore të banorëve të Zvërnecit më 30 maj 2026. Përmes këtij raporti, KShH ngre alarmin për përshkallëzimin e situatës si pasojë e ndërhyrjes së dhunshme dhe të paligjshme të personave civilë të paautorizuar, të cilët ushtruan forcë dhe privuan nga liria një protestues në prani të Policisë së Shtetit.

Problemi i Zvërnecit nuk duhet të trajtohet si Revolucioni Anglez, ku punëtorët shkatërronin makineritë nga frika e ndryshimit. Për këto zona, debati i vërtetë nuk është “ndërtim apo jo ndërtim”, por “çfarë lloj zhvillimi duam”. Deri më sot ka munguar transparenca dhe kjo ka ushqyer mosbesimin e publikut.

Zvërneci ishte shkëndija që ndezi barutin. Por baruti ishte mbledhur e tharë me kohë. Baruti është zemërimi qytetar. Zemërim për problemin e pronave dhe babëzinë shkatërruese mbi mjedisin. Por, më shumë se kaq, ai kundërshton babëzinë e pushtetit, arrogancën e qeverisjes, arrogancën e të fortit që merr forcë nga pushteti.

Protesta në Zvërnec ishte një test për median. Jo për qeverinë, jo për opozitën, por për vetë median. Dhe rezultati ishte zhgënjyes. Shumica e televizioneve dhe portaleve nuk gjetën hapësirë për të raportuar protestën. Megjithatë, gjetën kohë dhe hapësirë për të transmetuar të plotë reagimin e Kryeministrit dhe, më herët, atë të Policisë. Protesta mungonte, por komentet për të ishin aty. Pak a shumë si të raportosh rezultatin e një ndeshjeje që nuk e ke transmetuar kurrë.