Edhe nëse sot, pas 51 ditësh, protesta mbyllet, disa gjëra nuk kthehen më pas.
1. Krijoi një opozitë qytetare përtej opozitës institucionale dhe ndërtoi rrjete besimi mes qytetarëve, profesionistëve, artistëve, studentëve dhe sipërmarrësve që nuk ekzistonin më parë.
2. E ktheu mjedisin nga një kauzë e ambientalistëve në një çështje kombëtare dhe nxori në pah dy Shqipëri paralele, atë të interesit publik dhe atë të interesit privat.
3. E bëri flamingon simbol të rezistencës qytetare, ndoshta edhe fjalën e vitit.
4. Vendosi SPAK-un dhe GJKKO-n nën vëzhgimin dhe presionin e qytetarëve, jo vetëm të politikës.
5. Zbuloi fytyrën e një pjese të medias, kush informon, kush hesht dhe kush propagandon.
6. Riktheu diasporën në protestë, si me praninë e saj, ashtu edhe me mbështetjen publike.
7. Përmirësoi imazhin e Shqipërisë si një shoqëri që reagon dhe nuk pranon gjithçka në heshtje. Në të njëjtën kohë, dobësoi imazhin ndërkombëtar të kryeministrit si reformator modern, duke e zhvendosur vëmendjen te problemet e demokracisë, shtetit të së drejtës dhe qeverisjes.
8. Krijoi një adresë të re politike. Për çdo skandal, njerëzit tashmë e dinë se përgjigjja nuk është vetëm Facebook-u, por edhe sheshi.
9. Nguliti idenë se prona private është e shenjtë, por shteti nuk është pronë private.
10. E detyroi qeverinë të dalë nga zona e rehatisë. Ministra, deputetë dhe zyrtarë që prej vitesh nuk jepnin llogari, u detyruan të dalin nëpër ekrane.
11. Rriti koston politike të çdo vendimi të diskutueshëm dhe kujtoi se edhe një shumicë parlamentare nuk e zëvendëson legjitimitetin shoqëror. Qeveria duhet të kuptojë se nuk mund të sillet si pronare e pronës publike, por si administratore e deleguar nga qytetarët.
12. Krijoi një brez të ri aktivistësh që fituan përvojë organizimi, komunikimi dhe rezistence pa qenë pjesë e partive. Tregoi se një protestë mund të jetë masive edhe pa flamuj partie e pa lider tradicional, duke bashkuar njerëz me bindje të ndryshme rreth një kauze të përbashkët.
13. E futi çështjen e Sazanit, Zvërnecit dhe mbrojtjes së bregdetit në agjendën ndërkombëtare.
14. Rihapi debatin për kufijtë e pushtetit ekzekutiv dhe kontrollin qytetar mbi të.
15. Po lë një precedent. Protestat e ardhshme nuk do të nisin nga zero, sepse modeli i organizimit dhe i qëndresës tashmë ekziston.
Protestat zakonisht maten me atë që rrëzojnë. Kjo protestë mund të matet edhe me atë që ndërtoi.
Ajo po hedh bazat e një kulture të re qytetare, dhe po ngulit idenë se njerëzit nuk janë thjesht spektatorë të vendimeve që merren për ta, por aktorë që mund t’i kundërshtojnë ato në mënyrë të organizuar.
Protesta i dha fund rolit pasiv të qytetarit përballë ekranit të televizorit apo celularit dhe u dha të gjithëve mundësinë të besojnë se reagimi i tyre ka peshë.
Mbi të gjitha, krijoi një pikë pa kthim. Që tani e tutje, çdo vendimmarrje e rëndësishme do të duhet të llogarisë edhe reagimin qytetar.
Vendi ka ndryshuar, edhe nëse jo të gjithë janë ende gati ta pranojnë.
